คนเร าจะมีเวลาอยู่ด้วย กันสักกี่วัน อ่ า นไปคิดไปน้ำตาก็ไหล

…จะไปค้างสักคืนหนึ่ง แม่ไม่ค่อยสบายคุณจะขับรถไปส่งฉันหน่อยได้ไหม ฝนตกหนักแบ บนี้ ไปรถโดยสารไม่สะดวกเลย” สามี ซึ่งหน้าตาบูดบึ้งมาตั้งแต่เช้า ไม่ตอบภรรย า แต่กลับกระชากเสียงถามกลับไปว่า

“เมื่อวาน เธอซื้อเสื้อใหม่มาใช่ไหมเธอรับปากฉันแล้วนะว่าจะไม่ใช่เงินฟุ่มเฟือย เรายังต้องผ่อนบ้าน ผ่อนรถ ส่งลูกเรียนค่าใช้จ่ายเยอะแยะ ทำไมไม่ช่วยกันประหยัด”

ภรรย า พูดออกมาเสียงเบา อย่างคนรู้สึกผิดว่า “ที่แท้คุณโกรธเ รื่ อ งนี้นี่เอง” ภรรย า ก้มหน้าจัดเสื้อผ้าเงียบ แล้วบอกสามีว่า “วันนี้ มีรถโดยสารเข้าเมือง เที่ยวเดียวฉันคงต้องรีบไปแล้วหละ

คุณไม่ต้องไปส่งก็ได้”แล้วเธอก็ออกบ้านไป โดยสามีไม่สนใจเลย เพราะยังโกรธอยู่มากประมาณครึ่งชั่ วโมงผ่านไปสามีได้ยินเสียงเอะอะ บนถนน จึงออกไปดู แล้วจึงได้ยินผู้คนตะโกนกันว่า ฝนที่ตกหนัก เซาะตลิ่งจนสะพานเข้าเมืองได้ข า ดลง

มีรถเมล์คันหนึ่ง ตกลงไปในน้ำด้วย สามีได้ยินดังนั้น ตกใจมาก กระโดดออกจากบ้านไปทันที เมื่อไปถึงแม่น้ำ รถเมล์ที่ถูกเก็บกู้จากน้ำ เหลือเพียงซากเหล็ก สัมภาระกระเป๋าต่างของผู้โดยสารกระจัดกระจายมีการหามร่ า งผู้เ ค ร า ะ ห์ ร้ า ย คนแล้วคนเล่า

ขึ้นมาจากแม่น้ำชายหนุ่ม เฝ้ามองหาภรรย า ก็ไม่พบก็เสียใจเจียนสิ้นสติ เฝ้าถามหน่วยกู้ภัยที่ทำงานอยู่ ว่า “เห็นภรรย าผมบ้างไหม เธอใส่เสื้อสีแดง กางเกงสีดำ”ทุกคนส่ายหน้า… บอกว่าไม่เห็น เวลาผ่านไปจนเกือบเย็น

กู้ภัย หยุดการทำงาน เพราะไม่มีผู้เสี ย ชีວิตที่หาพบแล้วจึงบอกชายหนุ่มว่า “หักห้ามใจเถอะนะ ภรรย าคุณ คงโดนน้ำพัดไปไกลแล้ว”. ชายหนุ่มเดินกลับบ้าน เหมือนคนไม่มี วิ ญ ญ า ณ ร้องไห้ไป คร่ำครวญไปตลอดทาง ในใจของเขา เฝ้าแต่คร่ำครวญว่า

“ทำไม เราไม่ขับรถไปส่งเธอนะ…เราไปด่าเธอทำไมว่าใช้เงินฟุ่มเฟือยเสื้อตัวเดียว มันจะราคาเท่าไหร่กัน” แต่เมื่อกลับถึงบ้าน คาดไม่ถึงว่าภรรย ากลับนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารมีอาหารอยู่บนโต๊ะในมือเธอ มีเสื้อกันหนาวเก่าตัวหนึ่ง

ซึ่งเธอกำลัง เย็บซ่อมชายเสื้อที่รุ่ยอยู่ “คุณไปไหนมาคะ ….” ภรรย ายังพูดไม่ทันจบ สามีก็ตรงเข้าไปกอดเธอจนแน่น “คุณเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม วันนี้ ฉันมัวเอาเสื้อไปคืนที่ร้าน

เสียเวลาอ้อนวอนให้เขารับคืนไปมากเลยไปขึ้นรถเมล์ไม่ทัน อากาศจะหนาวแล้ว ฉันเลยรื้อเสื้อเก่ามาซ่อมก็พอใส่ได้อีกหลายปีนะคะ ฉันนี่ແย่จริง ของเก่าก็ยังมีไปซื้อของใหม่มาทำไม”

เ รื่ อ งบางเ รื่ อ ง เราโกรธจนลืมไปว่ามันไม่สำคัญเทียบเท่ากับ “ความสุข” ของเราเลยนะ เ รื่ อ งบางเ รื่ อ ง ไม่สำคัญเท่ากับ “ความสุข” ของคนที่เรารักเรามีเวลาในโลกนี้… จำกัด

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *